System treningowy Héberta opiera się na trzech głównych filarach:

• trening fizyczny (siły, wytrzymałości, krążeniowo-oddechowy, szybkości, zwinności, równowagi),
• trening mentalny (odwaga, spokój, energia, siła woli, witalność),
• etyka (przyjaźń, współpraca, altruizm).

Podzielony jest na dziesięć rodzin ćwiczeń praktycznych:

1. Chodzenie,
2. Bieganie,
3. Czworakowanie,
4. Wspinanie,
5. Skakanie,
6. Balansowanie (praca nad równowagą),
7. Podnoszenie i przenoszenie ciężarów,
8. Rzucanie,
9. Samoobrona,
10. Pływanie.

Wg Héberta ćwiczenia te mają stanowić spójną całość, która kompleksowo rozwija potencjał ruchowy człowieka (fundamentalne umiejętności ruchowe), lecz właśnie bieganie (zdolność do poruszania się szybko albo przez długi czas na daleki dystans) uważa on za najważniejszą umiejętność (rozwijanie systemów energetycznych jest pierwszorzędne).

Podkreśla on również, że trening fizyczny powinien odbywać się wyłącznie w terenie niezależnie od warunków pogodowych, co ma za zadanie hartować i przygotować człowieka do działania w każdych warunkach.

Autor wymienia również ćwiczenia przygotowawcze (podstawowe), które podzielone są ze względu na części ciała:

• proste i złożone ruchy kończyn górnych,
• proste i złożone ruchy kończyn dolnych,
• proste i złożone ruchy tułowia,
• ćwiczenia w podwieszeniu,
• podpory,
• balans (ćwiczenia przygotowawcze polegające na pracy na jednej nodze, w ćwiczeniach głównych utrzymuje się równowagę na przyrządzie),
• przygotowanie do skoków,
• ćwiczenia oddechowe.

Ćwiczenia te rozwijają ciało, ale nie można ich przeceniać. Wywołują adaptacje konieczne do podjęcia głównych ćwiczeń praktycznych, ale są niewystarczające do pełnego rozwoju fizycznego

„nie zdobędziesz potrzebnej koordynacji potrzebnej w praktycznej sytuacji, poprzez analizowanie pracy mięśni i organów osobno”.

Koncepcję dopełnia udział we wszelkich grach sportowych oraz praca fizyczna, które pozwalają się praktycznie rozwijać w różnych sferach aktywności fizycznej.

Jak pisze sam Georges Hébert:

„jest to praktyczny system mający na celu osiąganie pełnego rozwoju fizycznego poprzez najbardziej efektywne, szybkie i proste sposoby. Metoda ta nie jest teoretycznym esejem, jest rezultatem ponad pięciu lat praktyki, codziennej nauki i treningów, tysięcy osób w różnym wieku, wzmacniając ich i krocząc przez życie od szkoły do marynarki wojennej”.

Metoda ma być prosta i praktyczna, dostosowana dla każdego, jest do zastosowania wszędzie, nie potrzebuje specjalistycznego sprzętu, polega na zdolności dostosowania się do posiadanych zasobów, konkretnej lokalizacji i warunków terenu. Jak już wspomniałem, autor kładzie nacisk na dostosowywanie się do zimna i złej pogody, zaleca trening z odkrytym tułowiem tak często jak to możliwe oraz branie kąpieli powietrznych we wszystkich porach roku.

Jedną z najważniejszych części systemu jest określanie poziomu sprawności fizycznej oraz kontrola postępów treningowych (testowanie). Jest to niezbędne, aby w każdej chwili znać praktyczną wartość podopiecznego oraz dokładnie wiedzieć jaką jest w stanie generować siłę. 

Hébert zebrał baterię dwunastu testów połączonych ze sobą, za każdy test dostaje się określoną liczbę punktów, które łącznie ukazują poziom sprawności fizycznej. 

Testy mierzą:

• szybkość (bieg na 100m), 
• szybkość i wytrzymałość (bieg na 500 m i pływanie na 100m), 
• wytrzymałość (bieg na 1500 m.), 
• moc oddechową (nurkowanie), 
• siłę (podnoszenie ciężaru oburącz, rzut oraz wspinanie po linie)
• „umiejętności”, zwinność, gibkość oraz koordynację ruchu mierzy się za pomocą czterech rodzajów skoków: skok pionowy z miejsca, skok pionowy z rozbiegu, skok w dal z miejsca, skok w dal z rozbiegu. Na ocenę umiejętności wpływa również zdolność pływania i biegania.

Zdolności energetyczne określa się poprzez wykonanie wszystkich dwunastu testów jeden po drugim bez błędów oraz z maksymalnym zaangażowaniem. Autor dobrał testy oraz sposób ich przeprowadzenia celowo stawiając wytrzymałość i zwinność ponad siłę mięśniową.

„Jest to logiczne i koresponduje z naszą definicją silnego i kompletnego człowieka; siła żyje bardziej w płucach i w sercu niż w mięśniach”

Hébert zdawał sobie sprawę z niedoskonałości jego systemu testowania, ale uważał go za bardzo praktyczny sposób kontroli i monitorowania rezultatów treningu, dzięki czemu można odkryć słabe punkty podopiecznego i manipulować programem treningowym, aby w sposób celowy podejmować działania z kompleksowym poprawianiem sprawności fizycznej. Osoba, która jest w stanie wykonać skutecznie te 12 klasycznych testów w serii, wykazuje tym samym zdolność do wykonania podstawowych naturalnych czynności człowieka: bieganie (i marsz), skakanie, pływanie, wspinanie, podnoszenie i rzucanie.

Z perspektywy dzisiejszych standardów testowania w przygotowaniu motorycznym, można stwierdzić, że taki sposób przeprowadzenia testów nic nie mierzy i nie jest w stanie określić obiektywnie poziomu siły, mocy czy wytrzymałości (wykonywanie wszystkich testów w jednej serii sprawia, że organizm jest zbyt zmęczony, aby osiągnąć maksymalne poziomy tych cech). 

Pamiętajmy jednak, że system Héberta powstał 110 lat temu, kiedy jeszcze nie było możliwości badawczych, jakie mamy dzisiaj, a świadomość na temat rozwijania możliwości fizycznych człowieka dopiero zaczynała się na poważnie się rozwijać. Biorąc to pod uwagę, trzeba przyznać, że jego wizja i idea treningowa ma zadziwiająco dużo podobieństw z dzisiejszym przygotowaniem motorycznym:

• znaczenie testowania i monitoringu,
• kompleksowe rozwijanie siły,
• kompleksowe rozwijanie mocy,
• kompleksowe rozwijanie szybkości,
• kompleksowe rozwijanie wytrzymałości,
• skalowanie i celowość treningu;
• dążenie do prostych rozwiązań;
• plyometria;
• przygotowanie ogólne przed specjalistycznym (ale samo przygotowanie ogólne nie da rezultatów w konkretnej dyscyplinie, czy w praktycznych sytuacjach życiowych) i wiele innych.

Autor metody zaznacza, że trening powinno się rozpoczynać już w dzieciństwie, zarówno w przypadku chłopców jak i dziewcząt, ponieważ gwarantuje to zdrowie, sprawność oraz zaradność w dorosłości, a poprzez wychowanie fizyczne powinno się również uczyć higieny i moralności, tak by stworzyć kompletnie rozwiniętego człowieka w aspekcie fizycznym, duchowym oraz moralnym.